Trail des Bosses 2019

Zaterdagmorgen 23 Februari, zalig lenteweertje zo vroeg op het jaar.op weg naar Braine-le-Comte om reeds voor de 3e keer mee te doen aan de Trail de Bosses.
Groot was mijn consternatie vorig jaar toen ze me meedeelden dat dit prachtige evenement toen voor de laatste keer doorging, maar ik prees me weer heel gelukkig toen ik vlak voor het einde van vorig jaar op sociale media zag verschijnen dat het toch weer doorging met een andere organisatie en een ander parcours.
Maar ik was blijkbaar niet de enige die daar blij mee was, want de langste afstand, 27km, was op korte tijd reeds volledig volzet, nog slechts enkele plaatsen over voor de 12km. Dan maar 12 km.
Patrick en Nathalie hadden zich reeds eerder ingeschreven voor de 27km, maar aangezien Patrick zich de dag zelf wat ziek voelde, nam ik zijn nr. over van de 27 km en besloot hij de 12km te doen op een rustig tempo, nu ja, rustig tempo, we kennen hem…
Vorige week meegedaan aan de Theodotrail in Thieusies, ook al 27km. 2 trails van 27 km op 8 dagen tijd, dan ben je ofwel goed gek ofwel ben je een H3O-er. Samen met Nathalie sta ik aan de start. De eerste kilometers lopen we door het heuvelachtige Bois de Houssiere, waar ik al redelijk snel struikel over de boomwortels. Zonder erg en ik ben hier zeker niet de eerste en de laatste die tegen de grond gaat. Het is prachtig lenteweer en de ambiance zit er goed in, achter ons lopen ze zelfs te zingen. Samen met Nathalie loop ik heuvel op en heuvel af, veel in bos, maar ook veel door oude zandgroeves, die nu overgroeid zijn met heide en kreupelhout.
Rond halfweg komt een bevallige jongedame naast ons lopen en vraagt of wij van Halle zijn. Blijkt dan de mama van Leo te zijn, de nieuwe poulain van onze club, die hier vandaag ook deelneemt aan de 12km. Zo leer je nog eens iemand kennen. Joelle blijkt dan ook nog eens een ervaren trailster te zijn.
Ondertussen ligt het deelnemersveld wel al ver uiteen en moeten we wel goed uitkijken om de weg niet te verliezen, want bij een trail staan er geen seingevers. We moeten onze weg terugvinden via linten in de bomen, oftewel pijlen op de grond gevormd met zagemeel.
Rond km 15 komen we aan de bevoorrading, waar Patrick ons al staat op te wachten, zijn 12 km zitten er al op. Ze hebben er hier weer hun werk van gemaakt, naast de gebruikelijke sportvoeding ook nog een tafel met foie gras en wijn en ik-weet-niet-wat-nog-allemaal. We nemen rustig onze tijd om te rehydrateren en nog wat fotos te nemen. En dan er weer tegenaan voor de laatste 12 km.
Begint direct al stevig, direct al een steil talud omhoog waar we ons met een koord moeten naar boven trekken, niet lang daarna nog zo ene, maar dan nog steiler en nog hoger. Het parcours wordt naar het einde toe nog wat pittiger en de vermoeidheid begint ook al te spelen.In de verte beneden ons zien we de toren van het hellend vlak van Ronquieres. Deze keer lopen we niet tot daar, zoals bij de vorige edities. Wel lopen we nog voorbij ‘Le Bonhomme de Fer’ .
Le Bonhomme de Fer, vrij vertaald ‘het ijzeren ventje’ is een oud geografisch meetpunt, waar ze zich in vroegere tijden op baseerden om landkaarten te maken. Met deze vaderlandse geschiedenis in ons geheugen lopen we verder, stilaan naar het einde toe. Het doet goed als we Domaine Monplaisir in het zicht krijgen, waar we dan gelijk voldaan door de finish lopen. Nog eens goed geprofiteerd van de ravito aan de finish, dit keer met soep en sangria
Patrick stond ons na de finish op te wachten voor nog wat fotos en dan daarna met ons drieen nog wat eten en drinken op het terras, terwijl we ons volgende trailavontuur al aan het bespreken zijn. En dan terug naar Halle.
Trail de Bosses 2019 was eentje om in te kaderen. Was reeds mijn 3e deelname hier, 1e keer in regen en modder, 2e keer in ijzige vrieskou, deze keer in een zalige lentezon die door de bomen scheen en dan nog met een aangenaam loopmaatje waarvoor bedankt Nathalie.
Tot de volgende

 

Afbeelding van gert gl(8) Afbeelding van gert gl(9) Afbeelding van gert gl(10) Afbeelding van gert gl(11) Afbeelding van gert gl