Duatlon Elsegem: H3O’ers aan de top!

Gisteren stond de Duatlon in Elsegem op het programma, en dan weet je: dat wordt 2 rondjes lopen, 5 toertjes fietsen, om er daarna weer 2 te lopen, waardoor je tig keer door het prachtige en aardig volgelopen dorpscentrum van deze Oost-Vlaamse parel draaft. Met 6 H3O’ers onder de 120 deelnemers waren we relatief sterk vertegenwoordigd, en dat zullen ze daar geweten hebben… Al bij de opwarming voelde coach Wim dat de benen goed zaten, al waren het vooral Wazo en Maurine die ons toen al hun bijzonder bewonderswaardige achterkant lieten zien. Focus alom, naast – toch ook – de vrees bij Tim en Koen dat het fietsen zwaarder zou uitvallen dan gevreesd. Wat weinig fietskilometers in de benen, weet u wel.

Noot: vanaf nu kan ik – Koen – enkel nog uit persoonlijke naam spreken, want de meeste H3O’ers zag ik pas terug na de aankomstlijn.

Bij het startsignaal liet ik me, traditiegetrouw, verleiden tot een véél te hoog tempo, waardoor ik Bjorn tijdens het eerste toertje toch steeds in het vizier kon houden. Tijdens ronde 2 – Wazo en Wim waren intussen ergens aan de horizon verdwenen – kwam ik zowaar weer bij Bjorn, die een moeilijke start kende. Vermits het om een drafting-wedstrijd ging, sterkten we ons met het idee dat we weldra in malkanders wiel zouden kunnen vertoeven, om het fietsen op die manier toch iets draaglijker te maken. Op één of andere manier heb ik de wissel toch nog steeds vlotjes onder de van schoenenwisselende knie, want ik kwam een kort stukje voor Bjorn uit de wisselzone, haakte mijn wagonnetje aan bij een aantal bonkige kerels in wiens wind-luwe zone het aangenaam toeven was, en Bjorn… die naderde tot op een 10-tal meter, waarna de benen even ontploften en hij wijselijk besloot bij een achtervolgend groepje te nestelen. Er zat weinig organisatie in onze pelotonnetjes, maar het tempo bleef wel verschroeiend hoog, met geregeld stukken boven de 40 kilometer per uur. Pompen of verzuipen, en zorgen dat mijn tong niet tussen mijn spaken draaide – dat was zowat het enige waar ik zelf nog aan kon denken.

Intussen kwam Maurine, mét Belgisch kampioene Lotte Claes in haar wiel, tot bij onze groep gereden. De afstand tussen mannen en vrouwen werd sportief gerespecteerd, al bood het me wel de mogelijkheid om Maurine enkele keren luidkeels aan te moedigen, en vooral geweldig onder de indruk te zijn van het tempo dat ze maar bleef malen. Wij tesamen de wisselzone in, en dus volgt hier even een live verslaggeving van in het veld zelf: “een bijzonder snelle wissel van Lotte Claes, dames en heren, en Koen Baert die anderhalve seconde in haar spoor probeert te hangen maar toch bijzonder snel moet lossen want dat tempo, dames en heren, dat kan hij nu absoluut niet meer aan. En daar hebben we de nummer 2 bij de dames, Maurine Ricour, die aan een verschroeiend tempo aan haar achtervolgingsrace kan beginnen.” De kloof tussen haar en de Belgisch kampioene leek even onoverbrugbaar – zo dacht Maurine er op dat moment blijkbaar zelf ook nog over – maar gaandeweg kwam ze toch dichter bij Claes, om haar finaal achter te laten en met de Elsegemse bloemen te gaan lopen.

Ikzelf kwam – naar verluidt – als 58e over de streep, méér dan voldaan en ruimschoots na Wazo en coach Wim. Beiden deden het namelijk fantastisch: Wazo legde fantastisch beslag op de tweede plaats, terwijl coach Wim als 12e eindigde – en daarmee zijn beste resultaat ooit haalde in Elsegem. Een minuutje na mij kwam ook Bjorn binnen, die in het laatste loopgedeelte zijn tweede adem vond en helemaal op dreef kwam – een stille getuige van zijn topconditie waarmee hij zondag in Kortrijk ongetwijfeld weer zal kunnen uitpakken, en finaal kwam ook Tim over de meet, waar het aangeboden Roman-limonade’ke snel ingeruild werd voor wat lokaal en schuimend lekkers.

Samenvattend: een absolute topdag voor H3O, met Maurine als welverdiende winnares bij de dames, en Wazo als bijzonder knappe tweede bij de heren. En meer nog: de ambiance en de teamgeest die je voor de start, tijdens de wedstrijd én op het einde heel de tijd voelt sluimeren. Da’s net wat ons zo’n geweldig fijne topclub maakt. Een individuele sport, zeer zeker, maar ‘t is zalig om te voelen hoe die bij momenten meer dan ooit als een ploegsport voelt!

72423cc6-028a-4fb9-a9f0-d419ecbd4cea-2.JPG 4ab43402-c8ce-419d-9e4c-3f4d8b7e6282-1.JPG IMG_5949-0.jpg