Challenge Roth 2019: Welcome Home Triathletes!

De Challenge Roth: er bestaat waarschijnlijk geen mooiere plek om je eerste full distance triatlon af te werken. Maar om dit verslag goed te kunnen kaderen, moeten we teruggaan naar een WTC IKKANMENI fietsrit van 16 juni 2018. Ik fiets naast Lode en zeg dat ik mij in 2019 eens aan de volledige afstand wil wagen. Na de rit zetten we de bespreking voort via Whatsapp. De optie “Challenge Roth” valt, gevolgd door de woorden: “Als ge Roth doet, doe ik mee!” Wat is de Challenge Roth? Een fantastische wedstrijd in het zuiden van Duitsland met 200.000 supporters. Het is een van de meest memorabele triatlons op de kalender en kan het best vergeleken worden met wat Götzis is voor meerkamp: “het mekka van triatlon”. De cijfers zijn indrukwekkend met 260000 supporters, 7500 vrijwilligers en deelnemers van 84 landen. De eerste uitdaging aan de Challenge Roth is de inschrijving. Tomorrowland-gewijs dien je een jaar op voorhand voor de computer te wachten tot de inschrijvingen opengaan om dan op het juiste moment te klikken. Met succes, de eerste horde is genomen! We zijn beiden ingeschreven.

Wat volgt is een intense voorbereiding uitgetekend door coach Stijn, zelf ervaren rot in het vak en ondertussen ook terug een H3O’er. De voorbereiding loopt onder andere via de Amstel Gold Race Cyclo, vele H3O zwemtrainingen (veel dank aan trainer Gerd!), GHT-ritten en enkele leuke wedstrijden zoals Les Hivernales, het BK Ploegentriatlon en de Halve van Lac de l’Eau d’Heure. Hierbij ook dank aan de vele H3O’ers voor de gezamenlijke trainingen en uiteraard ook aan Lode als “compagnon de route”.

Maar als ik het over dankwoorden heb, zou dit verslag eigenlijk volledig gewijd moeten zijn aan Carolien. Eigenlijk zou de titel van dit verslag “bedankt Carolien” moeten zijn. Zonder haar, geen triatlon, en zonder haar, al zeker geen Ironman. Begin 2019 waren we dat soort koppel waarover artikels geschreven worden onder de rubriek “ook dat nog” of “prettig gestoord”. Het idee van samen op te bouwen naar een volledige triatlon kreeg eind maart plots een andere wending. Onze eigen trap bleek voor Carolien plots de grote hindernis die we niet hadden zien aankomen. Wat volgde was een lange periode van herstel en helaas ook het schrappen van de Ironman Vichy, die voor Carolien op het programma stond.

Een week op voorhand reisden we af naar de Brombachsee, een prachtig meer op korte afstand van Roth. Ideaal om nog een week te relaxen, het parcours te verkennen en … om Duits te leren, want we zijn hier als buitenlandse toerist een soort ontdekkingsreizigers. Het weer is fantastisch met dagen van volle zon en 30 graden. Alsof de triatlongoden het zo gewild hadden, kondigde zondag zich aan met het perfecte wedstrijdweer: 23 graden, lichtjes bewolkt en weinig wind. Helaas begon de dag ook met een stevige regenbui en bleek de wind vanaf de middag toch steviger dan verwacht. Maar naast het weer kwam er nog goed nieuws: de watertemperatuur zakte nog voldoende zodat er toch met wetsuit gezwommen kon worden.

De wedstrijd zelf dan. De start lijkt wel een soort grote openingsceremonie met luchtballonnen, kanonschoten en duizenden supporters om de 3500 individuele atleten en 650 trio’s aan te moedigen. Ik was blijkbaar zeer conservatief geweest bij het inschatten van mijn eindtijd, waardoor ik in een relatief late startgroep terecht kwam. Het zorgde er wel voor dat de wedstrijd een langgerekte inhaalrace leek. Bij het zwemmen had ik na 500m de meeste atleten uit mijn wave al op afstand had gezwommen. Het zwemmen verliep vlekkeloos met een naar mijn capaciteiten mooie 1u06.

Wat volgde was 180km fietsen op een prachtig, glooiend parcours met enkele hellingen zoals de Kalvarienberg, maar vooral de Solar Hill. Taferelen zoals je ze enkel kent van beklimmingen tijdens de Ronde van Frankrijk. Ze bestaan wel degelijk: de Triatlon-tifosi! De beklimming is een langgerekt moment van kippenvel en euforie. Ik krijg er zowaar tranen van in mijn ogen. Fietsen doe ik op mijn nieuw racemachine. Het geeft een fantastisch gevoel om te vliegen over de Bayerische wegen. Toch dient er zich onverwacht een technisch probleem aan: om een of andere reden zijn er twee vijzen uit mijn linkse schoenplaatje gevallen. Zo kan ik geen kracht meer zetten op mijn linkse pedaal en is mijn enige hoop de “Bike service point” 15-km verderop. Er zijn helaas geen vijzen beschikbaar, maar in een helder moment zie ik een oplossing: een vijs nemen van mijn ander schoenplaatje, zodat beide schoenplaatjes toch vastzitten, al is het dan met één vijs minder aan elke kant. Wat een geluk: ik kan mijn weg voortzetten met enkele minuten verlies maar gelukkig geen DNF. Ondertussen denken aan voldoende eten en drinken en de inspanning goed inschatten, een cruciale evenwichtsoefening.

Na 180km rijd ik Roth binnen. De transitiezone is een voorbeeld van hoe fantastisch deze wedstrijd georganiseerd wordt. Voor je het weet, hebben de vrijwilligers je fiets al aangenomen, staan er 10-tallen vrijwilligers te applaudisseren en klaar om je te helpen met je schoenen aanbinden en andere voorbereidingen voor het lopen. En dat lopen is nog een serieuze uitdaging: een volledige marathon in één grote lus. Ondanks de veel supporters langs de kant van de weg zijn er toch grote stukken langs het kanaal, waardoor de mentale weerbaarheid serieus getest wordt. Het is echt kilometers malen van bevoorradingszone naar bevoorradingszone. Ik begin rustig en voel me nog relatief fris, maar halfweg begint mijn linker bovenbeen tegen te werken. Ik beslis een nieuwe tactiek toe te passen: lopen tot aan elke bevoorrading (om de 2km) en die telkens doorstappen. Vooral kilometer 30 tot 35 zijn nog een zware opgave. Alsof het parcours nog niet zwaar genoeg is, voorzag de organisatie nog een uitstap naar het dorpje Büchenbach.

En dan het moment van verlossing: binnenlopen in het stadion, een emotioneel moment. Genieten van de fantastische sfeer met een stevige kus voor Carolien in de laatste meters. Ik ben een Ironman (al heet dat hier dan officieel Challenger)! De dag nadien zat er toch wat roest op dat ijzer, maar dat als voetnoot. Het resultaat: 10u04. Veel sneller dan de eerder vooropgestelde 10u30 al is zoiets voor een eerste keer zeer moeilijk in te schatten. Net niet onder de 10u dus. Die verdomde fietsplaatjes, al ben ik uiteraard zeer tevreden. En zo blijven er alvast doelen over voor de toekomst.

Hierbij nogmaals bedankt aan alle supporters, via Whatsapp en andere kanalen. Het was een plezier om jullie berichtjes te lezen en de steun te voelen tijdens de wedstrijd. Voor wie nog een gelijkaardig doel zoekt, is de Challenge van Roth absolute aanrader! Fantastische organisatie en de pure beleving van de schoonheid van de triatlonsport.

IMG-20190707-WA0004-2.jpg 20190707_213405-1.jpg IMG_6205-1500x720-0.jpg