Triatlon albuferra

Gaat Jan D’hoedt kopje onder na 100 m crawl tijdens Triatlon Gale – Albuferra (20 mei 2018) ?

Tijdens mijn eerste triatlon vorig jaar in Beerse stonden in de fietszone na het zwemmen nog twee fietsen in het fietspark, waaronder deze van mij. Logisch want langer dan 100 meter crawl kon ik niet, en met schoolslag alleen kom je niet echt vooruit. Wedstrijd afgelopen dus. Toen wist ik dat er voor een snellere triatlon slechts één oplossing was: werk maken van mijn zwemmen. De sprinttriatlon in Gale/Albuferra, met 750 meter zwemmen in  open zee, was de test of mijn inspanningen van de voorbije 9 maanden vruchten hadden opgeleverd. Indien ik ergens in het peleton kon aankomen zou ik best tevreden zijn.

Na een maand verblijf in de Algarve met regelmatige zwem-, fiets- en looptrainingen had ik er wel vertrouwen in. De trainingsomstandigheden in de buurt van Lagos waren trouwens ideaal met o.a. een aantal beklimmingen van de 900 meter hoge Foia en zwemtrainingen in open zee en een nabijgelegen stuwmeer. Twee dagen voor mijn wedstrijd kon ik echter bijna mijn deelname op mijn buik schrijven: op één van de weinige drukke wegen had ik gekozen voor het voetpad om stapsvoets verkeer te vermijden. Door een verluchingsrooster met openingen in de rijrichting werd mijn voorwiel plots geblokkeerd waardoor ik een duik maakte over mijn stuur. Gelukkig had ik een nieuwe kwaliteitshelm op en behalve een gebroken bril en enkele schaafwonden kwam ik er zonder zware averij vanaf.

Op de wedstrijddag stond al mijn materiaal netjes klaar en vertrokken we ruim op tijd naar de start. De weersvoorspellingen waren ideaal met windstil weer en 24 graden.

Terplaatse kon ik na de betaling van het democratische (15 eur) inschrijvingsgeld mijn uitrusting in het fietspark plaatsen waar ik nog wat richtlijnen kreeg van een engelse triatlon atleet die we in Lagos hebben leren kennen (foto 1).

Na een ééntalige briefing (um volta natacion, tres voltas bicletta e dois voltas corrida) werd het startsein voor het zwemmen gegeven (foto 2). Ik had mij voorgenomen om rustig te starten en vond snel mijn eigen zwemritme.  Pas na 200 meter zwemmen had ik door dat mijn duikbril nog op mijn voorhoofd stond en vanaf dat moment ging de orientatie ook iets vlotter. Toen ik uit het water kwam was ik blij dat ik vlak na een groepje zwemmers was en er toch nog een 20 tal atleten achter mij aan het spartelen waren.

De overgang van zwemmen met fietsen verliep relatief vlot (foto 3). Na enkele kilometers vierkant draaien kwam ik onder stoom en kon gedurende het volledige fietstraject regelmatig atleten inhalen.

Voor de laatste fase van de triatlon lag een gevarieerd loopparcours klaar op aardewegen en houten staketsel langs het strand. (foto 4). Ook nu kon ik nog enkele atleten oprapen.

Na de finish zorgden de nodige bananen, sinaasappelschijfjes en water voor een vlotte recuperatie (foto 5). Met een vijfde plaats bij de “niet Algarve” triatleten en een derde plaats in mijn 55+ leeftijdscategorie kon ik terugkijken op een geslaagde eerste triatlon in de H30 kleuren. Het belangrijkste was dat ik bovendien genoten had van de prachtige triatlonsport en dubbel gemotiveerd ben om samen met de H30 broers en zussen nog harder te trainen