Zaterdagvoormiddag 10 maart, onderweg naar de Belgische kust. De lange eentonige rit langs de snelweg en ik vraag mezelf af waarom ik in hemelsnaam zo ver rijd om daar gewoon eens 21 km te gaan lopen. Tegen mijn gewoonte in ben ik deze keer wel eens ruim op tijd om in te schrijven en nummer af te halen. Ik kijk eens rond om te zien of er nog H3O-leden aan de start staan, maar blijkbaar zal ik de H3O-kleuren op mijn eentje moeten verdedigen. Op de 21 km. althans, want Patrick en Eddy zijn reeds lang voor mij begonnen als moedige kruisvaarders aan de 31 km.

De startplaats is op de dijk van Koksijde, waar we dan rechtstreeks naar het strand lopen, alwaar we dan een 2-tal km. langs de branding lopen. Ik zie de eerste lopers al reeds ver voor mij uit lopen en ik besef dat een podiumplaats er ook deze keer weer niet zal inzitten.
Dan lopen we van het strand weg, de straat over en dan staan we allemaal minuten lang stil omdat we één voor één door de eerste van de vele wandelaarssluizen door moeten. Een toptijd zal er ook al niet in zitten! Eens door de sluis geraakt ligt het deelnemersveld wel wat meer uiteen en is het gemakkelijker lopen door duinlandschap, kronkelende wegen, soms door mul zand, bergop-bergaf, regelmatig door een wandelaarssluis. Ik loop rustig verder, zie geen noodzaak om te versnellen, want voor mij lopen 2 felle jongedames die het landschap nog wat aangenamer maken.
Na pakweg 7 km. komen we aan de eerste bevoorrading. Zoals altijd weer een weelderig gedekte tafel met allerhande versnaperingen die ik toch allemaal eens moet proeven. Dan weer op weg voor de volgende 14 km. langs zanderige wegen. De 2 felle jongedames ben ik ondertussen kwijt, een nieuwe romance zal er dus ook al niet inzitten.

Het begint lichtjes te regenen, hoewel ik een regenjas mee heb, besluit ik hem toch niet aan te trekken, in de hoop dat de regen zal ophouden. Tussen de duinen door staat een ezel te grazen van het magere gras en vraagt zich waarschijnlijk af waar die domme mensen zich toch mee bezighouden.
Ondertussen kruisen we de Hoge Blekker, de hoogste duin aan de Belgische kust. Tijdens het lopen raak ik aan de praat met een collega-triatlete uit Oudenaarde, die zich aan het voorbereiden is voor de Iron Man van Lanzarote en ze vertelt me over de vele triatlons die ze nogal meegedaan heeft. Hoewel ik een kop groter ben dan zij voel ik me maar een klein mannetje. We lopen gelijk tot aan de 2e bevoorrading met weer zo’n rijkgevulde tafel waar ik ook deze keer niet kan aan weerstaan.

Tot nu toe was het parcours aangenaam en niet overdreven zwaar, maar, zoals er geen rozen zonder doornen zijn, bestaat er ook geen trail zonder een verschrikkelijk zware finale. De laatste 5km. zijn constant duin op, duin af door het mulle zand. Het begint harder te regenen, regenjas aantrekken heeft nu geen zin meer want ik ben toch al kletsnat, is het niet van de regen, dan is het van het zweet. Bergop kan ik enkel nog stappen, bergaf is dan weer aangenaam lopen in het zachte zand. De sympathieke triatlete van daarnet komt me voorbijgelopen en moedigt me nog even aan “Komaan jong, Koksijde is in zicht”, maar het mag niet baten, het hoofd wil nog wel een eindsprint, maar voor de benen is het game-over. Krampen in de kuiten noodzaken me om te stappen.
De laatste honderden meters, met de finishboog in zicht, lukt het me nog, met de moed der wanhoop, om te lopen. In de gietende regen loop ik moe maar voldaan door de finish.

Daarna dan weer eens de bevoorradingstafel plunderen en even rondkijken of Eddy en Patrick nog ter plaatse zijn , maar die waren al lang vertrokken om in Halle Carnaval te vieren.
Na de wedstrijd dan nog van de gelegenheid profiteren om vrienden te bezoeken die aan de kust wonen en dan terug de lange weg huiswaarts. Ja, het was beslist de moeite waard om zo ver te rijden. Heel zwaar parcours, maar wel een prachtig landschap. Hele leuke sfeer onder de deelnemers die van heinde en ver kwamen.
Nu even geen trails meer, de volgende maanden nog wat plaatselijke joggings, de koersfiets eens in orde zetten en daarna gooien we ons weer in het nieuwe triatlonseizoen.

Tot de volgende!

Gert

29066567_10155308762026524_216991514549551104_n 28958966_10155308761306524_6060489396308672512_n 29025884_10155308762646524_221771418013007872_n 29027716_10155308760851524_3239965092917280768_n 29062779_10155308762821524_740307844770824192_n