North C Trail 2019: “Moet er nog zand zijn?”

Tradities zijn er om in ere gehouden te worden, en de North C Trail behoort ondertussen toch ook al tot die tradities. Bij die traditie hoort: een spaghetti en een Orvalleke (of een ice tea) de dag voordien en een overnachting aan de Belgische kust, ditmaal De Panne. Deze keer ontbrak wel onze derde musketier die als compensatie de SMS-jogging in Meise liep. Met tijdens hetzelfde weekend ook nog de plaatselijke Lentejogging in Dworp en de 10km van Elsene stond “kiezen letterlijk gelijk aan verliezen”.

Terug naar de North C Trail. Na twee vorige deelnames aan de 31km besloot Patrick om zich dit jaar aan de 50km te wagen. Voor wie niet vertrouwd is met de North C Trail: dat betekent lopen over het strand, over duinen, in mul zand en bij soms zeer stevige wind. Dit 50km willen doen is al een prestatie op zich. Ik koos veiligheidshalve voor de 21km.

De dag zelf begint al goed met Patrick die zich overslaapt. Een kortere voorbereiding is zijn deel, maar hij is nog steeds op tijd voor de start. Eerst een korte opwarming langs het strand en dan vertrekken tegen de strakke wind in. Na 3km passeert hij in De Panne ter hoogte van het appartement. Ik ben dan misschien de enige supporter op het hele strand, maar één is beter dan geen! Patrick ziet er nog fris uit. Nog 47 (!) kilometer te gaan!

Rond de middag wordt ook mijn wedstrijd op gang geschoten. De eerste kilometers lopen net zoals de andere afstanden tegen de stevige westenwind in via het strand. Een aantal deelnemers lopen zich de ziel uit het lijf om toch maar bij de eerste groep de duinen in de duiken. In de eerste duinenreeks duiken dan ook de eerste slachtoffers al op. Parcourskennis is cruciaal bij de North C Trail. Niet te voortvarend beginnen en vooral reserve houden voor de laatste loodzware kilometers waar een duinenreeks met de naam “Schipgatduinen” met muren van mul zand wacht. Onderweg is het landschap fantastisch via “single track” paadjes door de duinen, langs de Hoge Blekker en soortgenoten. Bij momenten waait het zo hard dat er zich waaiers vormen om toch maar wat aan de wind te ontsnappen.

Na de laatste twee loodzware kilometers is voor mij de streep op de dijk van Koksijde in zicht. Door goed te doseren kan ik nog wat plaatsen goedmaken en eindig ik met 1u34’01” (of een verbetering van net geen 16 minuten tegenover 2017) op de 12e plaats op iets meer dan 500 deelnemers. Dat er een aantal sterke lopers aan de start stond, blijkt zeker uit het feit dat ik ondanks de 12e plaats op meer dan 10 minuten van de winnaar geëindigd ben en dat ik met mijn tijd van 2019 in 2017 in de top 3 geëindigd zou zijn.

Patrick baant zich ondertussen een weg langs de vele duinen en zandkorrels. Hij begint zowaar te filosoferen, of misschien is ijlen een betere beschrijving. Passeren de revue in willekeurige volgorde: José Happart, Marathon des Sables, mezelf, maar ook de eerste vrouw die tegen de wind in een hele groep mannen op sleeptouw neemt. Aangezien 50km in volle wind over dit parcours nog niet voldoende zwaar is, krijgt Patrick nog een fikse hagelbui over zich in de laatste kilometers.

Maar Patrick is een man van zijn woord: hij mikt op voorhand op 6u en eindigt met 5u58’25” op een mooie 93e plaats. Een metronoom had het niet beter kunnen doen. De hagel en de laatste kilometers hebben wel hun tol geëist. Zo slaagt Patrick er zelfs niet meer om na de finish een potje rijstpap open te krijgen. Een warme choco en een Brugse Tripel nadien doen wonderen. Als uitsmijter nog dit: uw GSM en horloge opladen in het appartement waar je net de sleutel van hebt afgegeven en dan de deur dichttrekken is geen goed idee. Misschien zocht Patrick een reden om terug te komen naar Koksijde. Dan had hij mijns inziens ook gewoon een inschrijving kunnen kopen voor volgend jaar, want terugkomen doen we zeker.