Kjell volledige triatlon Almere

Almere bij Amsterdam. Het is 6u op zaterdagochtend. Het schemert nog. Binnen anderhalf uur zal het startschot weerklinken van de Challenge Almere, de oudste volledige triatlon van Europa en mijn jongste uitdaging.

Om 4u30 ben ik opgestaan. In alle stilte, om mijn huisgenoten in de air bnb niet wakker te maken, heb ik mijn ontbijt genuttigd. Havermout, een peer, een banaan, blauwe bessen, een handvol noten en een Oikos yoghurt. De rest van de dag zal mijn enige voedsel bestaan uit gels en isotone drank. Een beetje de hel voor een foodie maar we klagen niet. Nog niet.

Inmiddels zijn Stijn Roelens en Lies ook aangekomen. Er is nog tijd zat voor wat logistiek gepruts: azijn op banden smeren (dat schijnt beter te zijn voor de rolweerstand en stoot bovendien kleine steentjes af), de ketting smeren, 18 gels in de draagzakken proppen en de drinkbussen bevestigen. We hadden namelijk gisteren al alles ingecheckt.

Ook Frederic Goethals en zijn lief hebben ons gevonden. Fijn om hen te zien. Hun steun zal deugd doen straks.

Het is 7u. De zenuwen staan even strak als de vele vlaggen in de felle wind. Dat belooft weinig goeds voor het fietsen. Ik zeg voor het eerst maar zeker niet voor het laatst mijn mantra op: doseren/relaxen/genieten. Mijn doelstelling is namelijk niet op een toptijd neer te zetten maar vooral om proberen te genieten van mijn eerste en misschien ook laatste iron man. Ik spuit nog snel twee gels leeg in mijn mond en spoel de smurrie door met wat water.

Het is 7u20. De pro’s zijn vertrokken. Minder dan 8 uur later zal een zekere Joe Skipper uit het Norwich, Verenigd Koninkrijk binnen lopen. Hij zal zijn marathon lopen in 2u41. Waanzin.

7u25. Het is aan ons. We stappen het water in dat verbazend warm aanvoelt. Het water is namelijk warmer dan de luchttemperatuur. Met andere woorden, het is koud. Bovendien regent het en staat er een felle wind. Doseren/relaxen/genieten.

En we zijn weg. De start is niet zo agressief als ik gewoon ben van kwart en halve tri’s. Iedereen neemt rustig de tijd om zijn of haar ritme te vinden. Al snel vind ik een paar benen waar ik me achter kan leggen. Aan het geplets tegen mijn voeten te voelen heeft iemand anders hetzelfde gedaan met mijn benen. Het tempo zit perfect. Ik voel me goed. De zenuwen van net voor de start hebben plaats gemaakt voor adrenaline. Na 1u15 kom ik uit het water.

De wisselzone in Almere bevindt zich in de kelder van een gebouw vlak naast de fietsenstalling. Je moet dus eerst daarheen lopen, je omkleden en dan terug naar je fiets lopen. Hierdoor duren de wissels wat langer dan normaal.

Ik begeef me rustig naar mijn fiets en we zijn vertrokken voor 180 km. Ik hou bewust mijn snelheid laag, doseren/relaxen/genieten, en het duurt dan ook niet lang alvorens de eerste deelnemers aan de halve afstand mij voorbij knallen. De verleiding is best wel groot om te volgen maar ik weet me te beheersen. Wetende wat er nog komt en niet wetende hoe mijn lichaam en vooral mijn rechterknie (2 kruisband operaties, een meniscus operatie en een zwaar kraakbeenletsel) het gaat houden lijkt me dat een verstandige beslissing. Na een tiental kilometer komen aan de dijk van Almere. We maken een flauwe bocht naar het Noordoosten en plots heb ik de wind van achteren. De snelheid gaat stilaan richting 35 km per uur maar toch blijf ik reserve inbouwen. Ik voel me nog steeds opperbest, volg mijn voedingsplan (1 gel om de 25 minuten en 1 drinkbus van 800ml per uur) en begin voor het eerst te denken dat dit wel eens zou kunnen lukken.

Na een oneindig lang lijkend stuk van een 30-tal kilometer draaien we naar het Zuiden en nu ben ik blij dat ik voldoende reserve heb ingebouwd. De wind blaast genadeloos in het nadeel en dat zal nog 45 km lang zo blijven. Ik zie mijn snelheid zakken onder de 30 km per uur. Normaal gezien zou ik nu harder beginnen trappen maar ik besluit het wattage gelijk te houden zelfs als dat ten koste gaat van de snelheid. Doseren…

Na ongeveer 85 km voel ik me nog steeds goed maar dan slaat het noodlot toe. Leegloper achteraan. Niet panikeren. Ik stop en begin aan de herstelwerkzaamheden. Ik moet mezelf even tot de orde roepen: ‘rustig blijven, niet overhaasten’. Band checken (de boosdoener blijkt een nietje te zijn), nieuwe band opleggen, band checken (geen ‘snakebite’ oplopen) en terug oppompen. Inmiddels vliegen de anderen me bij de tientallen voorbij.

Ik weet niet hoeveel tijd ik verloren heb met het vervangen van de band maar ik laat het niet aan mijn hart komen. Terug die fiets op, klaar voor de tweede ronde. Let’s go.

Zonder verdere ongelukken rol ik na iets meer dan zes uur binnen. De marathon kan beginnen. 6 rondjes van 7 km telkens met doortocht en uiteindelijk ook aankomst in Almere centrum.

Het wordt genieten van begin tot einde. Terwijl ik me tijdens het fietsen nog heel alleen voelde kom ik plots in een carnaval terecht. Overal muziek en supporters. Ik vind het allemaal geweldig! Ik blijf evenwel doseren en, heel belangrijk, geen enkele bevoorrading overslaan. Het gaat nog steeds lekker maar je weet nooit welke man er met welke hamer klaarstaat rond kilometer dertig.

Na drie rondjes zie ik in de verte spandoeken die er daarvoor nog niet waren. De supportersschare uit Halle is gearriveerd, met wat vertraging maar het is hen vergeven. Nu kan het helemaal niet meer stuk.

Nog twee rondjes. Meer en meer deelnemers wandelen of staan stil en stretchen. Sommigen zien eruit alsof ze niet meedoen aan een wedstrijd maar onder handen zijn genomen door de Spaanse inquisitie. Ik zal uiteindelijk nog 100 atleten inhalen tijdens het lopen. Ik weet nu dat het zal lukken, ik weet dat ik niet meer zal stilvallen. Ik heb overal kippenvel.

De laatste ronde. Ik heb nog maar één mantra: genieten. Weg is de vermoeidheid, weg zijn de stijve benen. Hier heb ik twee jaar voor getraind. Ik bedank de mensen van de bevoorradingsposten in het voorbijlopen.

Nog een paar honderd meter. Ik loop richting finish nu. Ik hoor mijn naam omroepen. Ik zie de supporters juichen en wordt ineens heel erg emotioneel. Ik neem mijn jongste dochter vast en loop met haar onder de aankomstboog, mijn oudste er vlak naast en ik heb tranen in mijn ogen begot. Ik ben een iron man!

Uiteindelijk word ik 369ste van de 619 deelnemers.

22u30. Wilard Hamstra uit Amersfoort komt als laatste binnen. zeventig anderen hebben onderweg afgehaakt.

Neen, dit was niet de laatste. No way.

Ik kom terug!

J5N1hPh