4 Cimes 33k

Les 4 Cimes de Herve – http://www.lesquatrecimes.be/
07.00 schreeuwt de wekker op buzzer… en da voor ne herfstzondag…grrr, al leukere wake-up calls gehad.
Het ontbijt bestaat uit havermout, ontbijtgranen met sojamelk en rode bietensap zoals gewoonlijk.
08.30 klaar voor het vertrek, geladen met 2 rugzakken, ééntje met de vervangkledij en schoenen en wasgerief, ééntje met de sportdrank, recovery en de mogelijke warmere loopkledij gezien de buitentemperatuur van net boven het nulpunt.
Chauffeur van dienst, Tania, die nog aarzelt om mee te gaan gezien de regen die met bakken uit de lucht valt, hagel en temperatuur van 3°C, neemt dan toch de beslissing mee te gaan en de fiets nog in te laden.
Hup richting Herve, Battice voor mijn meest uitdagende loop van 33 kilometers met 630 Hoogtemeters. Een primeur en een onbekende…Zelfs na het lezen van verschillende blogs en heen en weerschrijven met Jo Schoonbroodt (24ste deelname), Deborah De Geyter (3de deelname) en andere bekenden van deze blijkbaar Belgisch zwaarste loopwedstrijd, kan ik nog steeds geen idee vormen van wat mij te wachten staat.

Na anderhalf uur rijden, het moment van beslissing…lange broek, korte broek, lange mouwen, T-shirt of toch een thermisch T-shirt onder de H3O outfit met sleeves…
De keuze gaat naar thermische T-shirt + H3O T-shirt + Sleeves en korte broek + compresskousen. En natuurlijk de loopschoenen…Freezing bij het uit stappen van de wagen.

Fantastische organisatie blijkt al uit het verwijzen naar de parking, de shuttledienst onder politiebegeleiding die overal voorrang krijgt en ons voor de sporthal afzet.
Mijn loopnummer ophalen en vloeken dat ik mijn loopgordel vergeten ben met mijn drankflessen…en dit op een loopafstand van 33k, al een slecht begin…djudedjudedjudedju…niet in mijn gewoonten.
Bref…
Naar andere gewoonte heb ik weer een nummer waar ik meer in vind en zie dan anderen…deze keer heb ik 33k om na te denken wat het nummer 4221 mij zal brengen…

11.00
Tijd voor de officiële start, last kiss en filmpje + foto’s en daar gaan we alla ‘shakin Stevens’ in de groep bibberende collegae lopers staan. Nog even briefing vanwege de organisatie en knal – START – een supersnelle start bergaf en niet de minste, 10% daling over de eerste meters om dan geleidelijk wat te minderen maar blijvend dalend over 3km, welke straks de weg naar de finish aangeeft.
In de voeten (proper gezegd) van Deborah De Geyter, het zicht wil ook wat, loop ik de eerste 6km aan een mooi tempo van 4.30.
Op dat moment komen we aan Cime 1, op km 6, “Croix de Charneux”, zij loopt mooi verder aan hetzelfde tempo, ik pas gezien de onbekende die nog moet komen. Langs de baan krijg je mooi aangegeven waar je bent, welke hoogteverschillen er aankomen en mijn gevoel zegt OK, goed bezig, we zien haar straks zeker terug…enfin dacht ik toch.

Km 10 komen we door op 45min, niet slecht en volgens planning, hoor ik mezelf nog zeggen.
Cime 2 “Fort d’Aubin” komt eraan op km 17, ik blijf mijn tempo aanhouden tussen de 4.30 en d 5.30 al naar gelang de stijging en vlakkere stukken…maar van Deborah geen spoor meer, het zicht moet zich tevredenstellen met de schitterende uitzichten over de bossen, weiden, valleien en mistbanken…ja de regen is even gaan staken en het is aangenaam lopen. Ondertussen heb ik het ook al wat warmer gezien de inspanning.

BIPBIPBIPBIP…fuck, wat nu, batterij Polar bijna leeg… godverdoemenondedjudemerdeputainde…blijkbaar mijn horloge vergeten op te laden…resultaat, tijdsopname gaat door, gps en loopsnelheid + hoogtemeters worden niet geregistreerd.
Bref…te laat om er iets aan te veranderen, dus focus op iets anders…
Ah de medelopers. Even de tijd om een babbelke aan te gaan en een leuke anekdote te horen over de collegae lopers, oh, vorige week nog een Trail gedaan in Frankrijk, prachtig, 2800 hoogtemeters, 55km…schitterend weer en fantastische uitzichten…vandaag lopen we even uit want de volgende is er ééntje met 4300 hoogtemeters, 65 km dus moet ik uitgerust zijn…
Ik bleef perplexs ter plaatse aan de grond genageld…ik doe hier mijn uiterste best en ben fier met de 630 hoogtemeters van vandaag…
Bref…
Duidelijk is ook dat het gros van de deelnemers een jaar of 5 à 10 ouder zijn dan ikzelf zijn en ook nog enige kilo’s minder wegen…zou ik iets gemist hebben?
Bon km 21 er aan, tijd voor een 2de checkpoint, 1.41.00, perfect naar planning. Mooie tijd in vergelijking met “Dwars door Oetingen” waar ik eindigde op 1.44.00.
Maar dan, dan komt Cime 3 eraan op km22 “Mauhin” met een helling van 1,4k en 100HTM…10% als ik goed tel?
Cime 3 haalt mij er onderuit en ik loop volledig leeg op km 25. De meeste lopers beginnen mij in te halen en de moraal gaat stilaan achteruit. Geen drank, geen eten, geen gel, niets mee…brandstoftank leeg en nog 8km te gaan.

Mijn nummer 4221 krijgt op dat moment zijn betekenis,
4(F)ier vertrokken om :2 (halfweg) nog als een 2 (halve) overlevende op 1 stervend gevoel te eindigen…eens wat anders dan 666ste te eindigen op de halve marathon van Brussel in 2016

Op km 28 enige moed die ingeroepen wordt door miss Tania, gogogogo schat, komaan, nog effe en je bent er…er kon geen glimlach van af…het was eerder beeld zonder klank. De spieren staan op springen, gloeiend, op het nippertje van de krampen, de knieën doen verschrikkelijk pijn en de afdalingen moet ik zelfs achterwaarts aflopen door de pijn van elke schok en stap…en ja zelfs stappen moet er meermaals gedaan worden.
Km 30, Cime 4, de start die we fullspeed afdaalde mogen we weer naar boven, “Chapelle du Transpineu” met voor de laatste km “le Mur de Bouxhmont” à 10% het tempo ligt wat anders dan bij de start.
Maar stijgen ging mij beter af dan dalen en al lopend aan een tempo van 6.00 bereik ik de aankomst in de regen, die ondertussen overgegaan was in een hagelbui.

Er kon geen boe of bah meer af, het was strompelen naar de sporthal om op te warmen. Een warme soep en een kaasschotel met ‘un Herve’ en ander lokale kazen verlichten de pijn.
Een dikke pluim voor de organisatoren van dit evenement. Mooi afgepeild met aanduiding van positie en hoogtemeters, fantastisch kader, prachtige uitzichten…enig minpunt, ik dacht dat het een Trail was, maar 98% was ‘on road’ en zeer belastend voor de benen.

Ik zet deze uitdaging wel opnieuw op de agenda voor 2018. Voor diegenen die van hoogtemeters houden en eens een nieuwe challenge wensen, zeker een aanrader om het loopseizoen mee af te sluiten. Er kan ook les 2 Cime gelopen worden, goed voor 16 km

Ook van feesten weten ze daar wat af, la farendole en andere muziek uit de jaren 70 en 80 doen de zaal opnieuw loopbenen krijgen, maar ik pas en druip in stilte naar huis…CY-next year met betere benen voor een danske nadien en enige Val Dieu’s meer…

Deborah De Geyter eerste dame in 2.35.18, zowat 20min sneller dan
Ikzelf…2.54.28, goed voor de 168ste plaats overall van de 467 geregistreerde.
Eerste loper deed er 1.51.44 over,
Halooooookes
Bref…

Nog veel werk aan de winkel…volgend jaar opnieuw, maar met veel meer trappen en hoogtemeters in de benen…Coach Wim, je weet wat te doen deze winter en in 2018…

Patrick

4Cimes3 4Cimes3 4Cimes2 4Cimes 4Cimes1