25km night trail Ecaussinnes

Start: 18u. Met pompende beats, een heus rookgordijn en een countdown, wordt mijn eerste night trail op gang geschoten.
km 1: Een voorzichtige start waarbij we voorbij onze geparkeerde auto’s lopen. Heel even schiet me de gedachte te binnen om terug in te stappen bij dit koude en winderige weer.
km 2: Een lang recht stuk asfalt waar de menigte op een lang lint wordt getrokken. Mijn lampje blijft nog even uit.
km 3: Het eerste stukje off road dient zich aan. Na de passage over de parking met plaatselijke Johny’s en hun boom-cars worden we het veld ingestuurd. Lampje aan en aanpassen aan de ondergrond en de volledige duisternis.
km 4: Wanneer ik achterom kijk, ben ik getuige van een feeëriek schouwspel van tientallen lichtjes in de duisternis van de open vlakte.
km 5: Het veld maakt plaats voor het eerste stuk bos. En meteen een kuitenbijter waarbij stevig gelopen en geklommen moet worden. Hijgend bereiken we de top van de beboste heuvel. De rits van het vestje gaat volledig open.
km 6: De uil roept ons zijn aanmoedigingen toe in het bos.
km 7: Een legertje fluoriserende mannen begeleiden ons bij de oversteek van de drukke baan die de 2 delen van het bos doormidden snijdt.
km 8: ‘Hou je vast aan de takken van de bomen’. Een tip die ik krijg van mijn metgezel en die ik niet in de wind sla. Zonder die bomen waren we waarschijnlijk niet heelhuids beneden geraakt.
km 9: Zelfs in het donker herken ik het parcours waar ik 2 weken geleden nog mountainbikete tijdens de crossduatlon van Houssière.
km 10: De eerste 10 zijn achter en de rug en oh ja, dit duisternislopen bevalt me wel.
km 11: Eddy loopt binnen. Waarom heb ik toch gekozen om nog 14km extra te doen?
km 12: Ik geraak stilaan goed opgewarmd en dus gaan de handschoentjes uit. Camelbak even van de rug, wat bijtanken en handschoenen opbergen. We kunnen verder.
km 13: ‘Bravo, vous êtes dixième.’
km 14: Een sanitaire stop dringt zich op. Mijn metgezel ruikt zijn kans en loopt verder.
km 15: De vogel is gaan vliegen. Het lichtje verdwijnt in de verte. De lange achtervolging kan beginnen.
km 16: Begint de vermoeidheid toe te slaan? Een kleine struikelpartij over een boomstronk schudt me terug wakker.
km 17: Waar het lichtje in de verte verdwijnt, komt opeens een lichtje me tegemoet. ‘Il n’y a plus de flèches ici. On doit retourner.’
km 18: Na een kleine kilometer extra door het missen van de laatste pijl, vinden we onze weg terug. Door de plaatselijke loopgraven en tunneltjes keren we stilaan terug naar de bewoonde wereld.
km 19: Na een lange achtervolging grijp ik mijn weggesnelde metgezel terug bij de lurven.
km 20: 2 mannen die wel de juiste route hadden gevolgd, sluiten aan. Met ons 4 gaan we richting de laatste 5 kilometer.
km 21: Menen jullie dat nu? Gaan wij nu al de eindsprint richting Ecaussinnes inzetten?
km 22: Ik kijk even op mijn teller die 4:05 aangeeft. Het tempo gaat gestaag de hoogte in.
km 23: In het dorp worden we door de seingever links het kasseiwegje opgestuurd. Het bordje liegt er niet om. 16%. De beenspieren worden danig op de proef gesteld.
km 24: De weg richting finish blijkt opeens afgezet met nadars! Wat nu?
We worden de weg afgestuurd en mogen nog wat trappen lopen in het aangrenzend bosje. In de afdaling schuif ik nog even onderuit. Gelukkig ligt er een dik bladerdek in het bos en kan ik verder.
km 25: De pompende beats worden hoorbaar en in de verte doemt de finishboog op. De laatste rechte lijn.
Ik win het sprintje van ons groepje en kom hijgend over de finish. Goed voor een 8ste plaats.
De felicitaties van Eddy en een uitgebreide eindbevoorrading neem ik graag in ontvangst. De hoofdlamp gaat uit. Aan de 25km en 2u07 genieten,is een einde gekomen.
Slot: Ik volg de goede gewoonte van onze coach op en geniet van een tas dampende uiensoep terwijl ik de podiumceremonie van de 11km gadesla.
Snel iets warms aantrekken, de terugrit naar Halle inzetten en we zijn klaar voor een feestje op Toernée Mondi’alle!

uw verslaggever Wouter