Verslag Triatlon Kortrijk

 

De aandachtige lezer zal zich wellicht herinneren dat ik mij in de voorbereiding van mijn vorige triathlon aan de lac de l’eau d’heure had onthouden van enige alcoholische drank en vetrijk voedsel. Het resultaat was dat ik de slechtste triathlon ooit zou lopen (of fietsen, of zwemmen). Deze dwaasheid zou mij geen twee keer overkomen. Een etentje met vrienden daags voordien, rijkelijk overgoten met een succulente Cabernet Franc 2008 uit Limoux en aansluitend de nodige pilsjes tijdens het bekijken van de calvarietocht van de rode duivels op de grote markt zouden de klus wel klaren, zo dacht ik.

 

En inderdaad, ’s anderendaags werd ik wakker met wat men nog het best kan omschrijven als de adem van een oude komodovaraan die look had gegeten en een hoofdpijn met olympische ambities. Bovendien had ik evenveel zin om aan een triathlon te beginnen als een kalkoen om kerstmis te vieren. En toch zou ik vertrekken. De mens? Ge kunt daar niet aan uit. Zeven nespresso’s, een handvol havermout, wat fruit en een autorit van een uurtje later kwam ik aan in Kortrijk. Het was koud en het regende. “Fijn, goed tegen een kater” maakte ik mezelf wijs.

 

Nu is de tri van Kortrijk een beetje een buitenbeentje omdat er twee wisselzones zijn. Normaal leg je je loopspullen naast je fiets en gebeurt de wissel van het zwem-loop gedeelte en het loop-fiets gedeelte op dezelfde plaats. Nu moesten we onze fiets meenemen naar de zwemstart en onze zwemspullen na het zwemmen in een plastic zak steken die daarna door de organisatie terug zou gebracht worden naar de plaats van de fiets-loop wissel. Bent u nog mee? Enfin, alvorens ik goed begreep hoe de vork aan het frame zat was het tijd voor de start. Ik probeerde me in mijn zwemsuit te wurmen en ook dat ging stroever dan gewoonlijk. Was mijn pak gekrompen? En toen zag ik het. Ik keek naar mijn zwemsuit. Het was de mijne niet… Hoe kon dit nu? Het was echt mijn suit niet. Ik had er eentje van Orca en dit was er eentje van xtrella of zoiets. Er was echter geen tijd om mijn drie overgebleven hersencellen hieraan op te offeren want de eersten doken al het water in.

 

Na het debacle van l’eau d’heure in combinatie met de drank (is den duivel) van de dag ervoor had ik beslist om van deze tri een training te maken. Rustig aan. Geen stress. Geen doelen. Gewoon genieten. Ik positioneerde mij nederig achteraan het pak bij de zwemstart en bleef zelfs nog even liggen terwijl iedereen al vertrokken was alvorens zelf rustig te beginnen crawlen. “1500 meter, 6 boeien. Dat is dus 250 meter tussen elke boei. Dat zijn dus 10 lengtes in het zwembad” Zulke gedachten gingen door mijn hoofd. Snel gevolgd door: “Wat doe ik hier eigenlijk”, “verdomme, 1500 meter is best veel”, “Straks drink ik toch een goeie geuze”, “Wat is eigenlijk de zin van het leven”, enzoverder. Een mens denkt wat af tijdens het zwemmen. Tot mijn eigen grote verbazing begon ik na het keerpunt zelfs wat in het ritme te geraken. Ik passeerde enkele mannen en dan nog enkele en begon mij voorwaar al iets beter te voelen. Ik stoomde verder en plots , 31 minuten later zo zou blijken, was ik aan de oever. Ik wurmde mij uit mijn nieuwe pak, ik nam er overigens ruim de tijd voor, en vertrok voor 45 kilometer fietsen. Kortrijk is trouwens een drafting tri dus er mocht gestayerd worden. Uit mijn ervaringen met de duathlon van Halle wist ik dat alleen vertrekken en proberen alles en iedereen in te halen niet noodzakelijk de beste strategie is. Ik draalde dus wat tot er iemand vertrok en ik zijn wiel kon nemen. Aangezien ik echter niet van zoete melk hou nam ik snel over en alras waren we een geolied duo dat de ene na de andere renner oppikte. Onderweg sloten er nog twee andere renners aan en met ons vieren zouden we de hele rit uitrijden, vele anderen inhalend en ook achterlatend. Op een golvend parcours met vele bochten zouden we afkloppen op 34 km/h gemiddeld.

 

Ik kreeg er zowaar zin in. Ik had vermoedelijk onderweg wat nieuwe neurale netwerken aangemaakt want ik had nog de helderheid van geest om te beseffen dat ik niet van start mocht gaan als een jonge stier die in de verte een kudde koeien had gezien. Na de eerste ronde voelde ik me goed genoeg om het tempo stilletjes op te drijven. En idem na de tweede ronde. Ik zou uiteindelijk eindigen met een gemiddelde van net geen 12 km/h op een golvend parcours met zelfs een strook van een kilometer veldlopen in volle modder.

 

Het resultaat? 85 ste algemeen en 12 de in mijn leeftijdscategorie (i.e. 40-jarigen die denken dat ze 20 zijn). Het hoeft geen betoog dat ik nogal blij was. Mijn conclusies na deze wedstrijd. Traag beginnen, rustig opbouwen en vooral veel alcohol drinken de dag ervoor. “En je zwemsuit” vraag u nu ongetwijfeld. Geen idee. Is er tijdens de vorige tri een wissel gebeurd. Ik zal het nooit weten waarschijnlijk maar als u ooit ergens iemand ziet met een orca suit dat slobbert rond zijn benen vraag dan even of hij ooit een x-trella pak is verloren.

 

Kjell.