Zaterdagmorgen, 20 februari ’16, vroeg opgestaan want ik doe mee aan de Trail des Bosses in Braine-Le-Comte. Trailrunning, een paar jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord. Een trail is een loop- of wandelwedstrijd in 1 lus, dus geen rondjes lopen, het parcours moet minstens 80% onverhard zijn en gaat meestal over natuurlijk en heuvelachtig terrein.

Dat leek me wel eens de moeite waard om te proberen, dus na een stevig ontbijt dan maar vertrokken, bestemming Domaine ‘Mon Plaisir’ in Braine-Le-Comte. Klinkt anders wel goed. Het is een vakantiedomein voor jeugdbewegingen gelegen aan de rand van het bos van Houssiere.

Daar aangekomen, veel volk. Trailrunning is blijkbaar goed in trek. 3 afstanden, 25km, 40km of 50km. Ik had me op voorhand al ingeschreven voor de 25km, ik vind dat al veel, dat zal dan de grootste afstand worden die ik ooit gelopen heb.

Volgens het weerbericht gaat het vandaag oude wijven regenen, maar het valt nog mee, er valt wat lichte regen en de jongedames van de organisatie mogen er best zijn.

Nummer gaan afhalen, snel verkleden voor de wedstijd, en dan op naar de start.De 25 km start om 10u, de 40 en de 50 km om 11u.

De start verloopt rustig, hier wordt niet geslalomd zoals soms op andere loopwedstrijden, iedereen blijft rustig achter mekaar lopen. Komt mij goed uit want ik had mij voorgenomen om rustig te starten.

Waar het in het begin nog redelijk mooie bospaden waren, worden de paden waarover we lopen steeds slechter, drassiger en meer kronkelend. We lopen tussen kreupelhout en het parcours wordt meer heuvelachtig. Op dat moment zitten we nog met veel volk bijeen tot ik ineens in een file sta: ‘le mur’ hoor ik mensen achter mij zeggen. Als ik nog een paar passen verder zet, dan zie ik hem voor mij opdoemen. Een heel hoog tallud waar ze koorden gespannen hadden langswaar wij dan moeten omhoogklimmen. Leek me meer alpinisme dan running.

Na wat aanschuiven is het dan aan mij, iedereen is wel gretig om eraan te beginnen, dus het is wat dringen. Gaat nog redelijk vlot, ik durf wel niet naar beneden kijken. Ik heb blijkbaar we de steilste kant gekozen, maar ben toch redelijk snel boven. Ondertussen is het opgehouden met regenen, de weergoden zijn ons gunstig gezind.

 

Vanaf dan ligt het deelnemersveld wel uiteen, wat het gemakkelijker lopen maakt. En dan is het heuvel op, heuvel af, de ene al wat steiler dan de andere. Meestal bos, soms een stuk weiland tussen, langs slecht onderhouden voetwegen, landbouwpaden, af en toe een tallud opkruipen, het is zwaar maar ik vind het wel leuk. Als ik de eerste keer naar mijn gps kijk heb ik al meer dan 11km afgelegd.

Dan moeten we kilometerslang door een drassig weiland ik voel de modder aan mijn schoenen wegen. Ik had in de voorgaande week een paar nieuwe trailschoenen gekocht. Geen slechte investering geweest, ze hebben mij goed rechtgehouden.

Halfweg dat weiland lopen we door een boerderij, waar de ‘ravito’ is. Beroepsmatig toch eens naar de veestapel gekeken. Anderzijds weinig interesse van de koeien voor de sportieve inspanningen van het menselijke ras.

De ‘ravito’ is wel de moeite. Naast fruit en sportdrank, ook toastjes met foie gras en glaasjes met likeur. Van die laatste ben ik wel afgebleven, al was het moeilijk.

Dan terug op weg, terug de weide in. Door het natte grasland lopen weegt wel zwaar, velen gaan hier over op stappen. Ik niet, ik voel me nog redelijk goed. Op het einde van de weide nog eensteile helling,  dan weer wat voetwegen en landwegen. Dan moeten we een geploegde akker over,hier is lopen gewoon onmogelijk, ik voel de modder ondertussen tot tussen mijn tenen.

Dan komen we uit aan het hellend vlak van Ronquieres, een kort stukje langs de vaartkant, waarschijnlijk het enige vlakke stuk van de wedstrijd, het doet eens goed. Gps geeft 16.5 afgelegde km’s aan. Nog 8,5 te gaan, lijkt niet veel meer.

Een stukje door het centrum van Ronquieres, veel centrum is er niet, moest er geen hellend vlak zijn, niemand zou er ooit van gehoord hebben. Dan weer van hetzelfde, voetwegen, landwegen bospaden, steile hellingen, afdalingen waar ik me moet vasthouden aan de takken van de bomen, letterlijk dan, en veel modder.

Ik begin de vermoeidheid nu wel te voelen, ik moet al eens sneller overgaan op stappen. Dan lopen we nog door een oude zandgroeve en dan lopen we terug het bos van Houssiere in. Waar ik in het begin van de wedstrijd als een jong veulen over de heuvels liep, voel ik me nu op een paar kilometer van het einde eerder een oude knol, velen gaan me op het einde nog voorbij. Het begint dan nog te regenen ook, de weergoden vinden blijkbaar dat ik niet snel genoeg gelopen heb.

Met krampen in de benen sleep ik me naar de finish, eindtijd 3u11m28s. Niet echt een supertijd,maar wel een machtige ervaring. Je zou hier denken dat je in de Ardennen bent, maar eigenlijk ben je hier maar op een 15-tal km van Halle.

Aan de finish weer ravito, met langs de ene kant van de tent een stand van Etixx en langs de andere kant verse soep, broodjes met paté en smeerkaas en zelfs gluwein, ja op dat gebied was het wel in orde. De krampen waren dan ook rap vergeten.

Na verkleden en het plaatselijke bier te proeven rond 2 uur terug naar mijn auto aan het stappen zie ik de eerste deelnemers al toekomen van de 40km. Respect!

Besluit : zware wedstrijd maar hele leuke ervaring en ook wel een leuke sfeer tussen de deelnemers. Trailrunning is iets dat ik in de toekomst zeker nog ga doen.

Tot de volgende!

Gert