Verslag Theodotrail

 

Verslag Theodotrail

 

Zaterdagmorgen 18 Februari, vroeg opgestaan want we hebben nog eens een trail op het programma.  De Theodotrail die voor de 2de keer doorgaat in Thieusies.  Thieusies is een deelgemeente van Soignies en volgens mijn opzoekingen betekent het ‘Land van Theodisio’, vandaar de naam Theodotrail.

De weg ernaartoe was weer volgens het bekende recept. Deze keer wel op tijd vertrokken, maar in Le Roeulx de verkeerde afrit genomen, waarom moet zo’n veredeld boerendorp nu 2 afritten hebben? Dan maar een paar keer de weg gevraagd en dan toch 10 minuten voor de start ter plaatse geraakt, snel nummer gaan afhalen en me klaargemaakt voor de start,

3 afstanden mogelijk, 17km, 27km of 40km, ik koos voor de kortste afstand, Aan de start kom ik nog een H3O-lid tegen, Johan, eveneens liefhebber van trailrunning. Later bleek ook nieuw lid Alex deelgenomen te hebben aan de 17km, maar dat ben ik achteraf maar te weten gekomen via Facebook.

Start om 10u15, de langere afstanden zijn al voor ons vertrokken. De start verloopt rustig, eerst passeren we de kerk dan lopen we de bebouwde kom uit en dan rechtsaf lopen we langs een kasteel, waar we dan dwars door het kasteeldomein lopen. Dan komen we in het open veld. Het is hel mooi weer voor de tijd van het jaar en de opkomende zon tegenover de ochtendnevel bezorgt ons een schilderachtig landschap. Zo lopen we een aantal km door het veld tot het landschap meer overgaat in bos en natuurgebied. Dan zie ik voor mij ineens lopers stilstaan. Het was aanschuiven om de beek over te springen. De beek is voor mij iets te breed om er in een keer over te springen, dus een stap in de beek en de andere erover. Moet ik dan wel verder met één natte voet en één droge voet. Vanaf dan gaat het veel bergop-bergaf, meestal tussen bomen en ook welig bloeiende sneeuwklokjes. We volgen de beekvallei, tussen braamstruiken en omgevallen bomen, nog een aantal keren de beek over, daarmee was mijn andere voet ook nat,dan eens een tallud naar omhoog, kortom het paradijs voor de trailrunner.

 

Zo gaat het dan verder langs bossen, velden en weides, Op zeker moment komen we terug in bewoonde wereld, we lopen door een dorpje of gehucht, hetwelk weet ik niet, Het dorpje is zo een beetje een labyrinth van buurtwegen of ‘cachkes’ zoals we dat in het Halse dialect zeggen. Het deelnemerveld ligt op dan al ver uiteen en bij momenten zie ik zelfs niemand meer voor mij uit lopen. Ik moet mij dan baseren op de pijlen op de grond en langs de weg, want seingevers zijn er niet bij een trail. In de bossen moet je de weg volgen via linten die ze in de bomen hangen. De markeringen zijn goed zichtbaar en regelmatig aangebracht en ik heb geen moeite om mijn weg terug te vinden. Pluim voor de organisatie,

Als we het dorp terug uitlopen passeren we langs grote vijvers waarop gevist wordt, dan weer een bos door met heel veel hoogteverschil, hier moet ik dikwijls overgaan op stappen omdat lopen onmogelijk is. Ondertussen ben ik al over halfweg, door het mooie landschap vergeet je tijd en afstand. Dan passeren we weer  een aantal mooie vijvers, dan weer een steil tallud naar omhoog, veldwegen en kronkelende boswegen. Soms loop ik iemand voorbij of word ik voorbijgelopen, maar het deelnemersveld ligt wel ver uiteen.

 

We komen dan terug in het open veld en ik zie dan in de verte de kerktoren van Thieusies terug, dan weet ik dat ik bijna aan de finish ben. Ik ben er niet kwaad voor, want het parcours was niet te onderschatten.

Aan de finish een gezellige sfeer, het was dan ook goed weer. Onderweg soms last gehad van de laaghangende zon, maar wie denkt er deze tijd van het jaar aan een zonnebril?

 

Bij de start had ik een bonnetje gekregen voor een tas soep, dus die ging ik dan gaan afhalen, maar dat viel wel tegen. Als ik aan de soep rook moest ik denken aan de vele mesthopen op de landerijen die we tijdens de trail voorbijgelopen zijn. En nergens geen bloempot te zien om dit brouwsel in uit te gieten. Ik had dan ook geen andere keuze dan dit door te spoelen met een streekbier, wat wel heel lekker smaakte.

Dan terug huiswaarts, weer weg uit het ‘Land van Theodisio’. Wie of wat die Theodisio is zal mij worst wezen, zijn land mag er anders wel zijn. Hier kom ik de volgende jaren zeker nog eens terug, eventueel voor een langere afstand.

 

Resultaten en foto’s te vinden op http://www.theodotempo.be

 

Tot de volgende

Gert