Maandag 28 maart 2016 kreeg ik een mailtje van de Ronny, voorzitter van G.H.T., de wielerclub waar ik sinds begin 2016 ben bij aangesloten. Om te melden dat GHT samen werkt met H30 en om te vragen of er geen leden zin hadden om zich in te schrijven voor de start-to-duathlon, editie 2016. En of ik dat zag zitten !?!? 

In 2015 had ik mijn eerste deelname aan de Halse duathlon achter de kiezen en ondanks het feit dat ik toen serieus “mijn peren” had gezien, smaakte dat absoluut naar meer. Alleen mijn lopen was toen nog niet denderend en die start-to-duatlon kwam dus als een godsgeschenk, hoewel ik atheïst ben. Vol “goesting” en misschien ook wel een beetje overmoed schreef ik mezelf dus in en ging ik begin april naar de eerste groepstraining. Wist ik toen veel in wat voor prettig gestoorde bende ik daar ging verzeild geraken… Daar stond ik dan, als “bleuke” tussen al die afgetrainde knappe lijven, samen met nog een 20-tal andere start-to-duathleten, de ene al wat beter afgetraind dan de andere. En ik dacht bij mezelf…”als ik dat hier maar ga volhouden tussen al die topatleten”.

 

Wat mij wel meteen opviel was de leuke sfeer die er heerste tussen de “anciens”. Niks van stoerdoenerij, geen “gestoef” of “geshow”, iedereen gelijk en even ethousiast. Je hoorde er hoogstens een paar kameraadschappelijke plagerijtjes die blijk geven van de goeie verstandhouding en de toffe bende die ze zijn. Voortaan zouden we dus wekelijks samen trainen op maandag, donderdag en zondag en ik zag het stilaan steeds meer en meer zitten. We werden ook voorgesteld aan onze vaste trainer, Filip Debast, die ons algauw besmette met zijn sportief enthousiasme . De trainingen bleken niet alleen bijzonder efficient georganiseerd, maar week na week voelde je gewoon dat je conditie erop vooruit ging. Filip zijn talrijke tips en advies werden bijzonder gesmaakt en met veel plezier omgezet in praktijk. Die kerel weet echt waar hij mee bezig is, dat werd nog duidelijker toen we mochten proeven van zijn “stabilisatietrainingen” in zijn gloednieuwe trainingslocatie in Sint-Pieters-Leeuw. Ondertussen leerden de starters mekaar steeds beter kennen en motiveerden we mekaar om steeds dat tikkeltje meer te doen. Die paar minuutjes extra door te lopen… En tussen het lopen door werd er ook flink wat afgelachen. Het bleek een toffe, hechte bende te zijn die mekaar aanmoedigden om vol te houden en verder te gaan. Maar begin juli kreeg Filip de award van “trainer van de maand van de Life Fitness Academy” uit de Verenigde Staten van Amerika…. Toen ik dat artikel op facebook las, dacht ik spontaan “ja lap…volgende week kan H3O “onze” Filip niet meer betalen….die zijn we kwijt.” Maar niks was minder waar, Filip bleef maar doorgaan met zijn trainingsschema’s, tips, en onaflatend enthousiasme.

 

Ondertussen sneuvelden er af en toe een paar start-to-duatleten waardoor de opkomst tijdens de trainingen soms niet al te denderend was.  De ene bleef weg door een kwetsuur, de andere wegens “te druk-op-het-werk” of een mooie reis en nog een andere raakte gekwetst door op pokemons te gaan jagen… Maar de harde kern van de starters hield vol tot het bittere einde en trainde door weer en wind, modder en stof. Niets, tenzij een late shift op maandag- of donderdagavond of een vroege shift op zondagochtend kon mij tegenhouden om mijn doel te bereiken. Mijn enige doel…een paar minuten rapper zijn dan in 2015.

 

En toen was het plots zondag 14 augustus… D-day… Als een echte professional sliep ik ‘s morgens goed uit, dronk ik liters water, at ik voldoende koolhydraten en proteïnen, zoals Filip ons geadviseerd had. Ik voelde mij zeker een volledig uur lang een echte topatleet. Hoe korter de klok bij het afgesproken uur kwam, hoe hoger de zenuwen opliepen. Alles stond al dagen van te voren klaar dus er kon niks mis gaan… Tot ik in Halle aan kwam en mijn teergeliefde doodleuk bemerkte dat ik mijn drinkbussen thuis vergeten was. Ik haastte mij naar de start, want ik moest en zou mijn neefje aan het werk zien bij de kids en manlief haastte zich naar huis achter mijn drinkbussen. Na de nodige inschrijving, groepsfoto en drie toiletbezoeken (ikke ?? nerveus ??? bijlange niet !!) ging ik zo lang mogelijk in de schaduw zitten, want het was broeiend heet, naar mijn normen.

 

Na de opwarming stonden we daar eindelijk aan de start. En toen voelde ik mij al véél minder een topatleet dan een paar uur daarvoor. Al die sportieve mannen en vrouwen met hun afgetrainde lijven deden mij rap terug realiseren…”Els, zorg dat je uw eigen tempo loopt…probeer die gasten niet te volgen of je valt hier sebiet morsdood”. Toen het verlossende startschot kwam, kon het genieten beginnen. De eerste 200 meter werd ik meegezogen door die pijlsnelle madammen die de ziel uit hun lijf liepen. Maar halfweg de Sint-Rochusstraat besefte ik, dat ik vaart moest minderen of dat ik mijn fiets nooit van dichtbij zou zien die dag. Ik kon mijzelf gelukkig dwingen om op mijn eigen ritme verder te lopen en genoot van de aanmoedigingen van de talrijke vrienden en familieleden die speciaal voor mij naar Halle gekomen waren. Bij het begin van de tweede ronde lopen, kreeg ik het gezelschap van een onbekende doch knappe blondine die mij aanmoedigde dat we bijna boven waren op de Sint-Rochusstraat. Haar bemoedigende woorden deden deugd en ik liep samen met haar de tweede helft van die ronde verder op mijn eigen tempo, dat eigenlijk nog lichtjes te hoog was om comfortabel te zijn. Bij het wisselen van het lopen naar de fiets, was ik die knappe blondine algauw kwijt, want zij bleek iets minder haast te hebben om op de fiets te springen dan ikzelf. Fietsen is mijn lust en leven, dus ik trapte de ziel uit mijn lijf. Maar algauw besefte ik dat ik tijdens de eerste ronde misschien toch maar beter mijn tempo wat kom temperen, want anders zou mijn hart uit mijn borstkas gaan springen. Althans, zo voelde het toch. Ik kreeg mijn harstlag niet onder controle en was genoodzaakt om het tijdens de eerste ronde wat rustig aan te doen. Tijdens de tweede ronde was ik maar wat blij dat ik een groepje van drie mannen voorbij zag gaan, zodat ik toch heel eventjes kon wieltje zuigen en wat recupereren. Die rustpauze was echter van korte duur, want halfweg de landingsbaan schakelden die mannen nog een tandje groter en ik moest hen laten gaan. In ronde drie en vier had ik een goed ritme te pakken waardoor ik toch nog een paar dames en zelfs een paar heren (yes ! ) heb kunnen inhalen. En toen kwam het laatste stukje lopen. Gelukkig kreeg ik geen krampen zoals het jaar ervoor.  Zou dat pre-hydrateren dan toch zijn vruchten afwerpen ? Ik kon niet anders dan tevreden zijn dat ik Filip zijn advies niet in de wind had geslagen en zoveel water had gedronken de afgelopen drie dagen. Ondertussen werd ik ingehaald door de ene H3O’er na de andere, die elk op hun beurt nog een bemoedigend woordje voor mij over hadden. Waar halen die kerels toch die energie vandaan? Maar hun aanmoedigingen gaven mij de vleugels die ik nodig had om dat laatste stuk te blijven lopen en niet te gaan stappen, want eigenlijk zat ik wel stikkapot. Moe maar zeer voldaan kwam ik als 180e over de eindmeet en bijzonder groot was mijn verbazing dat ik ook nog eens tot tweemaal toe op het podium werd geroepen.

 

De duathlonkriebels zijn inmiddels alleen maar toegenomen en met veel plezier sluit ik mij aan als volwaardig H3O-lid om volgend jaar opnieuw aan de start te kunnen staan van deze toffe wedstrijd. Al was het maar om te kunnen blijven sporten met deze toffe bende waarvan er ondertussen een paar mensen meer geworden zijn dan alleen maar een leuk trainingsmaatje. Ik denk dat ik er een paar hele leuke vrienden bij gevonden heb. Tot op één van de volgende trainingen mannen (en vrouwen uiteraard) en nogmaals oprechte dank voor jullie toffe begeleiding, aanstekelijk enthousiasme en de vele uurtjes die jullie voor ons hebben opgeofferd. Jullie zijn de max!
Groetjes,
Els