Gisteren zakte ik samen met Hanneke en de kinderen af naar mijn geboortedorp Meise.

Hanneke had zich, na enige aarzeling, ingeschreven voor de 7,2km. Dit zou haar eerste jogging worden na een jaar vol blessureleed. Na een tiental keer gelopen te hebben in het Hallerbos, zou ze zich hieraan wagen.

Ikzelf keek er best wel naar uit om eens in ‘mijn’ Plantentuin te mogen lopen, wat normaal gezien nooit mag. Ik koos voor de 13,6 km. Wist ik veel dat de Plantentuin zo’n zwaar parcours zou bieden…

Aan de inschrijving ons nummer afhalen en daar kwamen we Sandra en Bernard tegen. Zij kozen samen voor de 7,2km. Wat later ook Lies die resoluut voor de 13,6km ging.

Samen met de kinderen ons een goed plekje gezocht in het park en weldra kwamen de eerste lopers van de korte afstand ons al voorbij gesneld. Bernard was direct goed mee in de eerste kopgroep. Wat later kwamen Hanneke en Sandra voorbij gelopen.

Over een prachtig en golvend parcours liepen 300 lopers de 7,2km door de Plantentuin.

Na 6km kwamen de eerste lopers terug voorbij. Bernard volgde in een knappe 9de positie. Wat later Hanneke en daarna Sandra. Op het einde van de jogging, vlak voor de finish, werden alle lopers nog getrakteerd op de Blauwenberg, wat je hier best letterlijk mag nemen. Inwoners van Meise weten waarover ik spreek.

Moe maar voldaan finishten onze H3O-ers. Bernard met een knappe 9de plaats in 0:31:28. Ook Hanneke en Sandra konden terugblikken op een puike prestatie.

Om 14u30 was het dan mijn beurt. Voor de start effe warm gelopen met de Fanne en me begeven naar de start. Alleen waren we zeker niet. Zowat 350 lopers stonden samen met ons klaar.

Van bij de start ging het tempo snel de hoogte in. Ik probeerde mee te gaan, maar voor we het wisten liep er al iemand voorop, tegen een verschroeiend tempo dat niemand kon volgen.

Dit bleek dan achteraf ook de winnaar te worden. Jonge gast van 17 jaar die hockey speelt. Zo zie je maar…

Ik nestelde me in een groepje met 5 andere lopers, al op respectievelijke afstand van de hockey man.

Er werd tegen een snel tempo gelopen en ik durfde nog niet voluit te gaan. Schrik voor wat nog komen ging. Na 2km versnelden de winnaar van vorig jaar en een atleet van de Dilbeekse atletiekclub. Ik besloot wijselijk om niet te volgen en mijn eigen tempo te blijven lopen.

Door de vele supporters werd ik elke keer weer vooruit geschreeuwd, wat me veel plezier deed.

Na een zestal kilometers versnelde de winnaar van vorig jaar. Daar ging de 2de plaats. Op veel steun van mijn medelopers hoefde ik niet te rekenen dus besloot ik om eventjes te testen bergop. Ik merkte dat ze even afstand moesten nemen. Goed voor mijn ‘moral’ omdat we tijdens de 2de toer hier nog eens bergop moesten gaan.

Na de eerste toer afgelegd te hebben, kwam ik door in 4de positie. Ik moest dus nog van mijn medegezel zien af te geraken…Ik wachtte tot het laatste stuk bergop in het park en speelde daar alles of niks. Ik versnelde en had direct een tiental meter. Nu het nog zien vol te houden en de fameuze Blauwenberg opgeraken, zonder stil te vallen.

Maar het lukte!

Ik liep, luid aangemoedigd door familie, vrienden en H3O, over de finish als 3de in 0:52:06.

Heel tevreden na een prachtige doch zware race, pufte ik uit op het podium, waar ik nog bloemen en een aandenken kreeg.

Tijd voor een Duvel op een  terrasje met Hanneke, de kids en vrienden.

Lies finishte in 1:07:49 en was hiermee ook best tevreden.

Zeker weten dat ik hier volgend jaar terug aan de start sta!

Wouter