verslag Lac de L’eau d’Heure

“Neen, dankjewel, een watertje voor mij.” Dat was zowat mijn standaard antwoord op alle aanbiedingen voor alcohol de afgelopen twee weken. Ik zou namelijk een degelijke tijd neerzetten in mijn eerste triatlon van het seizoen aan het lac de l’eau d’heure en in dat scenario paste geen wijn of gin-tonic. Al wie mijn passie voor wijn kent weet welk kwelling ik mezelf oplegde maar ‘no pain, no gain’ weet je wel. De benen waren goed, het hoofd fris en de goesting aangescherpt, er kon niets misgaan. Toch?

 

Daags voordien hadden we een sms gekregen van de organisatoren dat het zwemgedeelte was ingekort tot 1000m omdat de watertemperatuur amper 13 graden bedroeg. Was het dat of was er meer aan de hand want amper was het startschot gegeven of ik lag te hijgen in het water als een kettingroker die net voor de bus had moeten lopen.

 

Ik moest het peloton al snel laten gaan. “Even rustig aan doen”, dacht ik. “Op adem komen, tempo zoeken en beginnen inhalen”. Mijn ademhaling wou echter niet tot rust komen; diep inademen, buikademhaling, met korte halen, niets wou lukken en ik moest zelfs even stoppen. En zo lag ik daar te dobberen, wanhopig worstelend om die verdomde hartslag naar beneden te krijgen. Minuten later, wat een leek als een eeuwigheid, voelde ik me voldoende gerecupereerd om rustig terug beginnen te zwemmen. “Niet denken, hoofd leegmaken, ritme zoeken” en zo bereikte ik dan toch de oever. Mijn zwemstijl moet er hebben uitgezien als die van een hond met astma.

Ik klom op het droge en met een sukkeldrafje liep ik naar mijn fiets die tussen de zowat zevenhonderd andere stond.

 

Als er één voordeel is aan bij de laatsten uit het water te komen dan is het wel dat je kan inhalen, veel inhalen. En dat deed ik ook. Drie ronden met telkens 4 beklimmingen waarvan twee boven de 10%. Zware kost maar het ging vooruit. Ik koesterde zelfs nog een sprankeltje hoop op een relatief goede tijd. En toen kwam het loopgedeelte…

 

Nauwelijks enkele honderden meters ver en kramp in de benen. Ik bespaar jullie de klaagzang maar op de 10km bijna 20 minuten trager dan tijdens de vorige kwart zegt voldoende, denk ik.

Op karakter, zoals dat heet, heb ik de wedstrijd uitgelopen. En ja, ik heb mezelf beloond met een goede fles pinot noir zij het de inspanning en niet het resultaat.

 

Kom ik hier nog terug? Zeker weten. Dit is het één van de mooiste wedstrijden die ik ooit heb gedaan.

Wil ik dit nog doen? Zeker weten! What doesn’t kill you…

 

Kjell.