Verslag Duatlon Halle

3 kilometer lopen, 32 fietsen, en nog eens 2 lopen: altijd als mensen op voorhand vragen wat de afstanden zijn bij de duatlon in Halle, klinkt dat eigenlijk niet al te indrukwekkend. Doenbaar, zelfs met een minimum aan training. Tot je de 4e keer die verrekte landingsbaan op kruipt: dan blijkt weer dat Halle best ‘pittig’ genoemd mag worden…

 

Aan sfeer ontbrak het niet op en rond het stationsplein. Het wegvallen van de ‘braderie’ zorgde voor iets minder ambiance langs Sint-Rochus, maar her en der stond toch genoeg volk om zo veel mogelijk te doen alsof het allemaal geen pijn deed: traditiegetrouw rond De Kluis, een zotte bende in de wijk, en – last but not least – aan de wisselzone zelf.

 

Na het nemen van de ploegfoto – die ook in Het Laatste Nieuws en op Editiepajot verschenen is – konden we (met iets minder deelnemers dan de vorige jaren) van start gaan op een volledig opgedroogd parcours, dat baadde in een heerlijk zonnetje. Het plan om met een bliksemstart toch heel even de nummer 1 van H3O te zijn, werd zeer snel gefnuikt door ploegmaats met langere benen, scherpere lijven en een hogere dosis geleverde trainingsarbeid. Net zoals vorig jaar was het voor mezelf vooral zaak in het lopen niet al te veel tijd te verliezen, om daarna mijn karretje te kunnen aanhangen bij een of ander peloton voor het fietsgedeelte. Helaas: de mindere voorbereiding zorgde er niet alleen voor dat het lopen al redelijk veel pijn deed, maar ook dat de krampen in beide kuiten al na de eerste ronde van het fietsen de kop opstaken. De foto’s die genomen werden toen ik na 4 toeren fietsen weer moest beginnen lopen, spreken boekdelen.

 

Op Wouter stond alweer geen maat: hij eindigde als eerste H3O’er op een 30ste plaats. Wietse kende een betere duatlon dan vorig jaar, met een 54ste stek als resultaat. Matthias kwam 2 plaatsjes later binnen, en Tim legde beslag op plaats 60. Siegfried klokte af als 71e, en ikzelf ben ten opzichte van vorig jaar 3 plaatsen achteruit gegaan, om als 82e te finishen. De verwachte mindere prestatie (minder trainen = minder presteren) heeft zich beperkt tot 2 minuten tijdsverlies… Om het lijstje te vervolledigen: ook Frédéric (97e), Bart (113e), Bert (115e), Benjamin (129e) en Gert (130e) haalden succesvol de finish. Bernard komt helaas niet in dit lijstje voor, want Halle lijkt wel gedoemd voor hem: na een valpartij vorig jaar, was het een leegloper die hem dit jaar tot opgave dwong.

 

Eerste dame van H3O was Carolien, die als 101e over de eindmeet kwam. Het prijzengeld dat ze als eerste Halse vrouw in de wacht kon slepen, heeft ze naar verluidt diezelfde avond al volledig verbrast bij de Ramses, op de Grote Markt in Halle.

 

Tot slot tot nog een persoonlijk hoogtepunt meegeven: tijdens het winkelen in de Colruyt (u weet wel, die winkel met de laagste prijzen voor al uw aankopen) liep ik Bernard – Hij Die Alle Tijden Van Alle Leden Vanbuiten Kent – tegen het gespierde lijfje. Hij wist mij te vertellen dat ik van alle H3O-ers de snelste wissels heb gerealiseerd. Ik heb dat nieuws niet gecheckt, maar ik geloof Bernard natuurlijk op zijn woord. Helaas werd er voor übersnelle wissels geen podium voorzien, maar deze eer nemen ze mij toch niet meer af (*vette knipoog*).   

 

Koen