Köln – weekend 6 – 7 sept 2014

Na 3 jaar van afwezigheid zakten we nog eens af naar Keulen voor het triatlonweekend aldaar. 3 jaar geleden deed ik nog geeneens aan triatlon, nu was ik ook zelf van de partij voor een wedstrijdje. Wie had dat doen gedacht?!

 

Frédéric vertrok reeds op vrijdag, al de anderen (Stijn, Philippe, Luc, ik en de families) vervoegde hem op zaterdag. Stijn en ik moesten reeds vroeg uit de veren want de 1/4de triatlon ging reeds om 12u30 van start, Keulen ligt nu niet om de hoek. Eenmaal aangekomen, de gebruikelijke stuff – inschrijven, fiets klaarmaken, alles goed memoriseren, testen – yep we zijn er klaar voor. Door de trouw van 2 weken terug stonden de trainingen bij mij niet bepaald op de 1ste plaats dus toch wel wat onzeker naar de start.

Een start met 500 deelnemers had ik nog niet meegemaakt. Gelukkig was de watersportbaan erg breed waardoor het veel minder erg was dan gevreesd. Het zwemmen was wat zoals in Hazewinkel – mooi langs de koord blijven, al moest ik hier behoorlijk wat voor slalommen. Omdat ik nooit richting weet te houden speelde dit wel in mijn voordeel. Eigenlijk ging het zwemmen gewoon vlot naar mijn doen. Na 30 minuten zette ik weer mijn voetjes op de grond. Hop naar de wissel, fiets zoeken. En dit mocht je letterlijk nemen! Superveel fietsen en geen genummerde plaatsen 😉 Soit het lukte en vrij snel zat ik op de fiets. Mijn supportersclan was ondertussen gearriveerd!

Het fietsen ging hard, erg hard! Stayeren is niet zo echt mijn ding maar merkwaardig genoeg kon ik steeds weer aanklampen meer zelfs en zat zelfs wat kopwerk in! Maar wat een plezier om langs de supporters de passeren. Keulen wist dat H3O er was. Na exact 1uur keek  ik eens op mijn garmin en wat zag ik? Al 33km afgelegd! Een kleine berekening – dat ik dus 33km/u gereden. WTF! EUH!  Ik dacht al dat we snel gingen. Na 1u8min was ik opnieuw in de wisselzone, snel schoentjes aan en starten met m’n favoriete onderdeel.

Deze keer had ik er wel aan gedacht om mijn gelleke te nemen! Ik was dus nog gefocust. We moesten 1 toertje rond de watersportbaan afleggen + een extra lusje. De supporters zeiden dat het vlot liep. Ook mijn garmin stelde me gerust. Aan een tempo van onder de 5min/km kon ik van start gaan en merkwaardig genoeg kende ik geen verval. Na het 1ste toertje zei Stijn dat ik eventueel kon versnellen en dat er dan een min 2u30 inzat! Ik begreep dit niet. 2u30 dat is geen tijd waar ik me op focuste. Maar oké, nog wat versnellen wat het ging… De laatste 500m nog eens extra power naar de finish, go, go,go! 2u30min en een klets!

Wauw, wat was me dat! Vooraf dacht ik 2u40 zou heel mooi zijn na een paar weken minder trainen (na de duatlon van Halle NIET meer op de fiets gezeten), 2u35 had geweldig geweest want in mijn vorige kwart had ik een 2u36 gedaan. Maar 2uur en een half had ik echt niet verwacht. Superblij, geen enkel zwak moment, gewoon vlotjes. Dat verdiende een lekkere spaghetti met de mannen want die moesten zondag nog presteren.

Stijn ging van start in de volledige dus vroeg uit de veren. Om 4u eten, om 5u naar de watersportbaan om 7u de start. Het zwemmen ging bij hem fantastisch! Al 7de kwam hij uit het water, ook de 2 eerste doortochten om de fiets zagen er goed uit! Maar dan opnieuw pech… Vol achterwiel kapot, na 140km jammer genoeg afgelopen met het avontuur.

Frédéric, Luc en Philippe gingen rond de middag van start op de halve afstand. Alle 3 keken ze maar vreemd op om Stijn tussen de supporters te zien maar zij deden een goeie wedstrijd. Een interne strijd tussen Frédéric en Luc leverde nog extra spanning maar uiteindelijk kon Luc met de prijs gaan lopen.

Kortom, het was een fijn en vermoeiend weekend! Zeker voor herhaling vatbaar – we kijken al uit naar volgend jaar. Al was het net iets fijner geweest mocht iedereen de finish gehaald hebben.

 

Lies