Bernard, Carine en ik verheugden ons op de eerste deelname van ‘starter to’ Koen Baert die al een prima indruk naliet tijdens de avondduatlon Halle. Bij vertrek aan het stationsplein in Halle gierden de zenuwen hem al door de keel wat een logisch gevolg kende in een kleine ‘tussenstop’ onderweg. Een goede verstaander heeft slechts een half woordje nodig…

Bij het verkennen van het parcours viel het me al op en het even testen van zijn jawel, elektronisch schakelsysteem, bevestigde mijn vermoeden dat zijn fiets echter totaal verkeerd stond afgesteld wat natuurlijk nefast is voor het rendement tijdens zo’n sprintduatlon waarbij je van het begin tot het eind moet knallen. Even bijregelen maar k’had beter gezwegen want nu kon ik hem al helemaal niet meer volgen…wat een doorbijter !

Leuke wedstrijd helaas zonder tijdswaarnemingschip aan het linkerbeen. Ervaring leert dat dit zo niet in de ketting draaien kan maar helaas dus ook geen tussentijden om ons volgende keer te kunnen verbeteren op bepaalde facetten. Gelukkig liet de eindtijd het beste vermoeden.

Allen kwamen we binnen rond het uur met Bernard op kop in 1u op de kop, gevolgd op enkele minuten door Koen en mezelf.

Carine volgde op luttele seconden en veroverde zo de derde plaats op het podium bij de vrouwen in haar leeftijdscategorie. Dit gaf ons de gelegenheid in afwachting een glas te heffen op alles rondom ons te midden van vele collega atleten die eveneens tal van pannenkoeken, drinkbussen en/of binnenbanden cadeau kregen…het was een vruchtbare dag J

En niet met de minste jaloezie, proficiat Koen !

Op het moment dat ik dit verslagje schrijf betwistten Carine, Bernard en ik ondertussen de laatste duatlon wedstrijd van het seizoen op zondag 21/09/2014 te Torhout, beter bekend als Memorial Benny Vansteelant.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Benny_Vansteelant

Voorafgegaan door een zeer ingetogen minuut stilte begonnen we aan onze 4.4-18-2.4  

Windkracht 4, mooi parcours, prima organisatie, nog betere resultaten.

Bernard slaagt er sinds Waardamme in zijn collega’s van ETZ te volgen, maakt mooie progressie dus dat belooft een mooi sportief 2015 te worden.

Het seizoen neemt een eind en ons lichaam is er niet rouwig om. Even wat gas terugnemen, hopelijk valt de winter mee en kunnen we wat buiten toch nog wat conditie onderhouden.

Vergeet vooral de Iron Man van Hawai niet te bekijken op zaterdagnacht 11 oktober, niet alleen de profs maar ook wij du- en triatleten van H3O met bijna geen of met meer dan 30 uren training per week, verdienen een medaille. Hopelijk blijven we gevrijwaard van blessures en kunnen we er met z’n allen in 2015 weer invliegen. Ik kijk er alvast naar uit !

Tot dan misschien, Ronald