Rhodathlon – Duatlon Sint-Genesius-Rode

 

Patrick vroeg me bij ons bezoek aan Evi “komde gij ni mee naar de Rhodathlon”.

Ik had nog nooit een duatlon gedaan, Rode was vrij dichtbij en dat weekend was ik vrij. Ach, waarom niet. Mountainbiken en lopen doe ik super graag, dus wat kan er foutlopen? File aan het wc? Sorry, daar kom ik later op terug.

 

Dus zondagmorgend sta ik, naar mijn gewoonte, ruim 2u op voorhand op om er tegen aan te gaan. Niemand die dit geloofd ? Bon. Eigenlijk ben ik te laat opgestaan omdat ik onze kleine man nog wat wou knuffelen. Dus snel een ontbijt binnen, banden oppompen, het hoogstnodige bijeen rapen en het was al tijd om te vertrekken.

Gelukkig kwam ik Patrick en Wouter al tegen op de parking, Ruben kwamen we ginder ter plaatse tegen. Ook al hadden we file om ons in te schrijven en naar wc te gaan, was het leuk om samen wat te babbelen en te zeveren. Nog wat opwarmen en we konden wachten op het startschot!

 

Patrick vertrok als een speer langs de linkerkant om de 3km (2.7km?) lopen in te zetten. De combinatie van zondag EN ‘s morgens speelden me parten. Dit was mijn wake-up call! Mijn hartritme verhoogde even snel als mijn pasjes en gezucht om Patrick bij te benen (letterlijk en figuurlijk). Na een ongeloofelijke tijd van 12 min bereikten we de wisselzone. Ik was al euforisch, zelfs zonder statistieken voelde ik dat het mijn snelste loop tot nu was. Anyway, tijd voor te fietsen. Ik dacht eerst op mijn gemak eens te drinken en wat rond te kijken, maar daar was blijkbaar geen tijd voor.

 

Het mountainbiken kon beginnen. Na een stukje asfalt, richting Zoniënwoud. Roept achter mij iemand GAUCHE, wat volgens de organisatie betekende dat je opzij moet gaan, iemand steekt je links voorbij, dus dat doe ik mooi. Daarna kwam een vrij vlak stuk met een bergaf, ideaal om te beginnen. (GAUCHE). Zelfs een stukje waar je van de fiets (GAUCHE) moet gaan om te voet een helling op te gaan. Het gemiddelde was véél hoger dan ik me (GAUCHE) had kunnen voorstellen, maar het was leuk. Ik amuseerde me enorm, al wou ik Patrick niet teleurstellen dus heb ik serieus mijn (ATTENTION GAUCHE) grenzen moeten verzetten. Het parcours moet je 2x afleggen en je komt in het midden door de Volvo garage, zalig! En nu gaan voor de tweede (GAUCHE) ronde, serieus doorbijten, maar met een duwtje in de rug van Patrick komt het allemaal goed. Net voor de aankomst drink ik nog eens serieus (GAUCHE) door.

 

Fiets op de kant en hop met de beentjes! Iets trager dan de eerste maal, maar toch een stevig tempo. Ondertussen zien we het andere H3O duo Wouter en Ruben naar de finish razen. Puur op karakter versnel ik nog net voor het einde. Patrick huppelt op dat moment met een brede smile naast me. Allé, zo ziet mijn verbeelding dat toch.

 

Nu is het tijd voor een verfrissing en een versnapering. Voor iedereen wat wils. Rond deze laatste kletsen we er nog op los over de organisatie, de aanwezigen en onze prestatie.

 

Thuis geef ik nog een knuffel aan onze kleine man – weliswaar met minder energie maar evenveel liefde als wanneer ik vertrokken ben. Hij weet het niet, maar hij heeft iets gemist ! Bij deze beëindig ik mijn verslag, ik moet dringend wat gaan vertellen!