Mijn verhaal… mijn overwinning

 

Eigenlijk begint mijn verhaal op vrijdag 19 augustus 2011.

Had mijn dochtertje ingeschreven voor de jeugdduatlon en daar gingen we naar kijken. Ook mijn broer had hier hard naartoe getraind en ging ook deelnemen aan de duatlon. Dus gans de familie naar de duatlon.

Na de jeugd was het tijd voor de volwassenen. Ik zag al die vrouwen deelnemen en elke vrouw ook eindigen. Die dag kwam er een “klik” bij mij die zei: dit wil ook kunnen, dit moet ik ook kunnen! Volgend jaar doe ik ook mee!! Heb hierop zowel positieve als negatieve reacties gekregen maar dat trok ik mij niet aan. Sindsdien ben ik beginnen lopen en diëten.

 

Begin 2012 werd er dan bekend gemaakt dat er terug een “start-toduatlon” ging doorgaan en dat de inschrijvingen beperkt waren. Heb toen een paar gesprekken gehad met Ellen en Lies om te vragen of het wel echt iets voor mij zou zijn. Zij hebben mij hier heel veel raad gegeven en gemotiveerd om het te proberen. Ik was helemaal niet afgetraind zoals de meeste duatloners, had helemaal nog geen conditie, had jaren niet aan sport gedaan en vooral…moest nog heel veel afvallen.

Na lang nadenken heb ik mij dan toch maar ingeschreven. Heb dan ook een collega proberen aan te sporen om mee te doen en dat was mijgelukt, ze had haar ook ingeschreven.

De eerste training ging ik maar met een klein hartje naar de afspraak. Ik ging met het gevoel van “gaan ze mij daar niet uitlachen?”, “gaan ze zich niet afvragen wat ik daar kom doen?”. Maar ik moet zeggen dat ik daar heel goed ontvangen ben. Stijn en Lies hebben mij direct aanvaard in de groep zoals vele andere en daar ben ik iedereen heel dankbaar voor. Er werd geen onderscheid gemaakt tussen goed of minder goede sporters, iedereen werd begeleid en iedereen kreeg tips om te trainen. De trainingen waren wel heel zwaar voor mij en ik wist dat ik nooit even goed als de rest zou worden maar ik gaf niet op, ik wou laten zien dat ik het ook aankon. Ook de kilo’s vlogen eraf en dat was natuurlijk mooi meegenomen. Er waren natuurlijk ook up en downs tijdens de trainingperiode’s. Een paar weken voor de oefenduatlon brak er bij mij een beetje paniek los. Ik twijfelde om nog mee te doen, twijfel de of ik het wel ging aankunnen, twijfelde dat ik mij niet ging belachelijk maken… Zou ik mij wel inschrijven?

Ik zou de oefenduatlon meedoen en dan beslissen of ik wel zou deelnemen aan de duatlon. De oefenduatlon ging vrij goed, had het wel veel zwaarder dan de rest maar ik had het gedaan. Heb dan maar besloten om mij in te schrijven!

17/08/2012: de dag van de duatlon was heel stressvol maar ben gestart!! Vrienden, familie, collega’s kwam ik op overal op het parcour tegen en dat deed deugd. Mensen die in jou geloven te zien staan langs de kant was super.

Na twee rondes had ik het moeilijk, dacht aan opgeven….maar dat kon niet, mocht niet….zoveel mensen die mij steunde, die mij gemotiveerd hebben, ik moet die eindstreep halen! Alle moed en krachten terug naar boven gehaald en we zijn blijven doorgaan. Wanneer ik mijn laatste fietsronde nog moest beginnen waren al veel atleten over de streep…Frédérik kwam mij tegengereden en heeft mij de laatste ronde vergezeld waarvoor ik hem heel dankbaar ben want dat was wel heel zwaar, wetend dat iedereen al bijna gedaan had.

En dan was er nog dat laatste loopgedeelte… Lies stond al klaar aan mijn loopschoenen, “komaan Cindy, nu moet je niet wenen, straks mag je dat wel”, in de luidspreker hoorde ik mijn naam…geweldig gewoon. Lies liep mijn laatste ronde mee, erg motiverend!! De laatste meters van Sint-Rochus waren gewoon fantastisch!! Mijn man kwam mij ook tegen en liep met mij mee, ook hij deed mee aan de duatlon en had de eindstreep ook al gehaald. Iedereen aan de kant riep mijn naam, alle leden van de club motiveerde mij langs de zijkant. Boven stond mijn familie, mijn kindjes, mijn broer die dit jaar niet meedeed maar er wel was voor mij! Stijn stond klaar met een lekkere fles wijn!!

Ik heb ze gehaald!! De eindstreep!!! Mijn overwinning!! Hier ben ik enorm fier op!

Ik wil iedereen die twijfelt om deel te nemen aanraden om het te proberen. Als ik het kan,kan iedereen het! Met een klein beetje steun en motivatie die zeker niet zal ontbreken in de club lukt het iedereen. Dit is een heel speciaal moment geweest in mij leven dat ik altijd zal koesteren en nooit zal vergeten!

Thanks iedereen die in mij geloofde!!!

 

Cindy Borremans